به کجا چنین شتابان ؟ گون از نسیم پرسید...

 

 

 

یک اتفاق معمولی:

من یک مرد معمولی هستم

تو هم یک زن معمولی هستی

و ما هر دو نیازهای معمولی داریم

نیاز به آب و غذا و کمی هوا

و این که با هم باشیم

و همدیگر را دوست داشته باشیم

واین که خیلی معمولی

بمیریم...

پس چرا سعی می کنی همه چیز را انقدر سخت بگیری عزیزم؟

وقتی که زندگی

تا این حد معمولی است

پس بدترین چیزی که می تواند برای من و تو اتفاق بیفتد

چیزی نیست

به جز

یک اتفاق معمولی!...

                                                                             "شل سیلور استاین" 

 

پی نوشت یک: چقدر هنوز بعضی آدم ها خوبن و مهربون...

پی نوشت دو: تعطیلات چقدر خوبه ... خوش گذشت ... مرسی ازتون!

پی نوشت سه: درس و درس و درس ...

 

تقاضا دارد این ران ملخ را بپذیرید /به دلیل بچه گی هام

ای نام تو بهترین سر آغاز

بی نام تو نامه کی کنم باز

ای یاد تو مونس روانم

جز نام تو نیست بر زبانم

ای کار گشای هر چه هستند

نام تو کلید هر چه بستند

  صد دانه یاقوت
دسته به دسته
با نظم و ترتیب
یک جا نشسته
هر دانه ای هست
خوش و رنگ و رخشان
قلب سفیدی در سینه آن
یاقوتها را
پیچیده باهم
در پوششی نرم
پروردگارم
سرخ است و زیبا
نامش انار است
هر ترش و شیرین
هم آبدار است!

باز باران

با ترانه

با گوهر های فراوان

می خورد بر بام خانه

یادم آید روز باران

گردش یک روز دیرین ...

من یار مهربانم

دانا و خوش زبانم

گویم سخن فراوان

با آن که بی زبانم

پی نوشت یک : یادش بخیر...روز معلم توی تخم مرغ ها یه عالمه گل میچپوندیم و بعد شتلق ....چقدر خودمون ذوق می کردیم،اونام با حرکات آکروباتیک جاخالی می دادن و تشکر می کردن...

پی نوشت دو: یادش بخیر...خط فاصله با مداد قرمز ...تازه زبون می زدیم پررنگ تر می شد!

پی نوشت سه: مشقاتو نوشتی ؟...من که فقط دوس داشتم سمت چپ دفتر مشق بنویسم. آخه پشت سمت راستیا نوشته بود...اماچپی ها نو بودن!

پی نوشت چهار:پرسیدم:چند سالته شما عزیزم؟بعد از 4 5 بار اجازه اجازه گفتن گفت: اجازه مامانمون بهمون نگفته!

پی نوشت پنج: نمکییییییییییییییییییییییییییییی!!!!نمکی میاد میبرتااااااااااااااااااااااااااااا!!!!

پی نوشت شش: برپا! برپا! بفرمایید بچه ها!امروز درس چی داریم؟درس ایمنی داریم!چی شد که ای باغ امید کارت به اینجا کشید؟دیدم اجاق خاموشه کتری چایی روشه تا کبریتو کشیدم دیگه هیچی ندیدم.

پی نوشت هفت: مدرسه موش ها: ک مث کپل...ب مث بهار!!!آقای سکسکه...پینوکیو...زورو...زنان کوچک...خاله ریزه...ملوان زبل...خونه مادر بزرگه...بینوایان...اسکروچ...سندباد...کارگاه گجت...ای کیوسان...واتووو واتوو....وروجک و آقای نجار...باابا لنگ دراز...جیمبووووووو جیمبوووو...میتی کومان...فوتبالیست ها...کلاه قرمزی...لوک خوش شانس ...چوبین(چقدر میترسیدم ازش...فقط 2نفری می دیدم)...سنجد...مسابقه محله...بیشترشون ساعت 3 بعدازظهر پخش می شد!

و دریا ـ ناگهان! ـ به یاد آورد نامِ همه‌ی آن‌ها را که غرق شده بودند.

 

 

 

شعرهایم تا تو نمی رسد،

وقی بودنت نقط چین است،

وقتی نگاهت را چشم می زنم

وتا من گمراه می شوی .

عاشقانه هایم نرسیده می افتند،

وقتی دست هایت سرد است ،

ودست من  گرم  مستطیل های تار می شود؛

تا فاصله را به لرزه بکشاند.

 

                                                                                    یوشا

 

پی نوشت یک: نوستالژی ...بعضی وقت ها عجب چیز بیخودی می شه!

پی نوشت دو: چقدر اون روز حرف هاش کمکم کرد...با اینکه خودش اخراج شده بود و انقدر ناراحت بود...

پی نوشت سه: پست امروز برای دوست خوب!

پی نوشت چهار:گیتار به جاهای خوبی داره می رسه...

 

 

 

 

نامت را در پرانتزی می نویسم 

که آن را برای همیشه خواهم بست

سال ها بعد

چون دری قدیمی بازش می کنند

زن بر دریچه خیره مانده

ومرد آرام دور می شود

 

   چند خطی از "قلم مو"ی گروس عبدالملکیان

 

 

 

 

پی نوشت یک: شروع کردم دوباره فرانسه رو! وقتی خودمم همه چی رو برنامست!

پی نوشت دو:دلم مسافرت میخواد.با آدامس لاویز.

پی نوشت سه:خوشحالو شادو خندانم،قدر دنیارو میدانم!خنده کنم من،شادی کنم من ج وا نم!!!(فرنام می خونه منم ریتم و حرکات موزونو اینا!)

پی نوشت چهار:ریپیت افتر می ...... نوووو.... لیسن....اوکی،کلوز یور بوکز...اکسلنت!!!!

پی نوشت پنج:چه جو مسمومی!نخواستیم گروه موسیقی اصن!

پی نوشت شش: یادت بره...یادم بره...بره....برو...(به قول گوگوش:یادم باشه یادت باشه دروغ نگیم به همدیگه...)

پی نوشت هفت: کتاب قشنگ ،ازون یه روزه ها ،که خوندنش واسم 20 ساعت می خواد بی پلک زدن،"همنوایی شبانه ی ارکستر چوبها"از رضا قاسمی.

 

 

تو را تا پایان رساندم

 

 

 

 شب بوها

بی تو ،

عطسه برانگیز می شوند؛

کلیدها جفت می شوند

به پشت در

تمام وقتی  که نیستی .

آتش  آبی می شود

در آشپزخانه ای که

بلالی نمی سوزاند

برای تو.

 آن گاه من نیز زن بودنم

را جشن گرفته ام تا مرز چهل سالگی !

 پیچیده است در من

نور روشن آسمان در شب

وتا صبح می ماند در من

خوابهای مشترکمان؛

بازنگ های نیمه شب

 که جز تو کسی نیست.

 

 

                                                                    یوشا

 

پی نوشت یک: سردرد

پی نوشت دو:بی اعصاب

پی نوشت سه:به هم ریخته

پی نوشت چهار:همین

 

 

 

 

بی بازگشت

 

 

 

دلش را که به دریا زد،

همه ی کشتی هایش غرق شد؛

پدرم شهر را به آتش کشیده بود

در رویایش!

ازآن روز

پدرم دیگر انگشت به دهان نمی ماند

دست مصنوعی اش علامت سوالی شد،

که تا ابد همراهش است.

 

                                                                                       یوشا

 

 

 

 

 

صدقه

 

 

 

هر گاه کابوس هایم اوج می گیرند

پاهایم جا می مانند از رفتن

و صداهارعدوبرق می زنند

بین خواب و بیداری ،

ومن خالی تر از همیشه

به تعبیر خوابم

صدقه ای برای بیداری ام

روانه می کنم

تا برسد به روح آن که

خواب را از من گرفته است.

 

                                                 یوشا

 

پی نوشت یک:این نیز بگذرد.

پی نوشت دو:شک و تردید

پی نوشت سه: همینجوریشم بازم قشنگه همه چی!

 

 

ریحانه شعر می شود در من

 

 

 

درد کشید همه ی وجودم ریحانه را،

که به طراوت همه ی ریحان های بنفش می خندید ،

وقتی همه وجودش پراز موریانه شده بود.

خودش می گفت،

درختی شده که از درون می ریزد و

 چشمانش دود می شود کم کم؛

در بیماری زنان ام اسی.

و همه ی خواسته اش کتابی بود

که بدون ذره بین بخواند برای بیماری زنانه اش.

ریحانه مرا خواست ،

 نشست ،

 رفت ،

و ماند.

ومن مردد ماندم

وقتی

ریحانه بلند گفت:  ما اینجا " آرامش"  داریم!!!

به مردی که به شیشه می زد.

و من نداشتم.

مرا می ترساند.

از بودنش با من...

برای وقتی که نیست!

ریحانه مهرش را داد ، بی بازگشت ،

زیرا برای وجودی مردانه ،

زیاد بود!

حتی تبخالی کوچک اوج می گرفت در او

نه به رویای مادر شدنش،

به زخمی سرباز،

که در قلب او ریشه می کرد و فرو می ریختش

به اوج همان افسر دگی که اثرش

این گونه درد را فریاد می زد!

                                                                               یوشا

 

 

پی نوشت یک: با ریحانه همسفر شدم...تو راه حالم بدشده بود ...نگران من بود!

پی نوشت دو: هیچی... دلم واسه خونه تنگ شده...هراز بسته بود از فیروزکوه رفت، داشتم وسوسه می شدم کلاسارو بپیچونم  برم خونه.

پی نوشت سه: باران...اسم توست.

 

 

دریچه

 

 

 

 

 

آینه لک دارد...

جای دست های توست بر آن.

روی گونه های من افتاده

خودم را جا به جا می کنم و

چشم هایم را می بندم.

مثل همه ی فیلم هایی که وسط دیدنشان

چشم هایت خسته می شود.

.

.

.

                                                                             یوشا

 

 

پی نوشت یک: باز با بچه ها رفتیم کافه و بحث بالا گرفت! یه بار نشد ما هم مث بقیه بریم بشینیم به آهنگ گوش بدیم وخوش بگذرونیم.با این قسمتش موافقم که موسیقی جامعه ماشده موسیقی درد،حتی اگه 6و8 هم باشه توی تکست آهنگ می گه: بازمنو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی... یا منم مث تو می شم می رم و اینا.اما این که شجریان موسیقی ما رو راکد کرده وباعث شده یه قشر خاص که تعدادشون هم کم نیس فقط برن سمت سنتی گوش کردن و به همین خاطرموسیقی جهانی ما مطرح نشده رو قبول ندارم.دلیل هم کلی دارم واسش با یه عالمه مثال دورو برم اما نظر بعضی آدمارو نمیشه تغییر داد.منم تلاش نکردم.

پی نوشت دو:یه سوال علمی فلسفی واسم پیش اومده ، این که چوپانا چجوری گوسفنداشونو می شمرن؟ پشت خوابگاه یه عالمه گوسفند اومده بودن تا میومدم بشمرمشون،  به 22 ، 23 که می رسید 2 تاشون می دویدن اینور 2 تاشون می دویدن اونور ـ  قاتی می شدن!

پی نوشت سه: فیلم خوب این مدت ندیدم. دوباره نشستم who’s afraid of Virginia Woolf رو دیدم.اقتباسی از کتاب ادوارد البی با همین اسم.البته یه فیلم جالب دیگه هم دیدم بعداز مدت ها کلی خندیدم سر یه فیلم!اسمش Due Date

پی نوشت چهار: گربه های آدمخوار نوشته ی هاروکی موراکامی،داستان کوتاه...عالی! یه قسمتش اینه:

 وقتی تصمیم بگیری از چیزی خلاص شی کمتر چیزی پیدا می شه که نتونی ازش دل بکنی.نه، کمتر چیزی که نه. وقتی عزمت رو جزم کردی ، چیزی نیست که نتونی ازش خلاص شی. وقتی شروع می کنی به دور ریختن ، خودت رو می بینی که می خوای از شر همه چی خلاص شی!

 

 

 

دام ------دا دا دارام دیرادا دیرام

    

 

_{دلبرصنمی شیرین، شیرین صنمی دلبر                          آذر به دلم برزد، برزد به دلم آذر}

_{بستند دل و دین از من، ازمن دل و دین بستند                   کافر نکند چندین ، چندین نکند کافر}

_{هرگز به صفت چون او ، چون او به صفت هرگز            آذر نکند نقشی ، نقشی نکند آذر}

_{رفته به سفر یارم ، یارم به سفر رفته                            ایدرچه کنم تنها ، تنها چه کنم ایدر}

                                                                                                                                   _نظامی

 

یکی درد ویکی درمان پسندد                              وصل ویکی هجران پسندد  

من از درمان و دردو وصل و هجران                       پسندم آن چه را جانان پسندد

                                                                                               باباطاهر

 

در دایره ای که آمدو رفتن ماست                          او را نه بدایت نه نهایت پیداست

کس می نزند دمی در این معنی راست               کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

                                                                                                    خیام

 

 

پی نوشت یک: "از تندباد حادثه،گفتی که جان در برده ایم، اما چه جان دربردنی؟ دیری ست که درخود مرده ایم!" به دوستم مریم

پی نوشت دو: حس و حال: قاتی- مث قهوه ی فرانسوی پر شکر!

پی نوشت سه: شمارش معکوس واسه جواب ارشد...کانون که ختم به خیر شد.

پی نوشت چهار: ترجیح می دم جیمبو باشم تا مخمل!گربه دوس ندارم...هاپوکومار وگوریل انگری هم بودن، جات خالی!

پی نوشت پنج: باز سه روز تعطیل شد گذاشتن رفتن مسافرت همه...فرنامو هم بردن.بهش می گم خاله جون کی میای؟ میگه: فردا!!! میگم : قول مردونه؟ می گه: بلهههه

پی نوشت شش: اینم ازفرمون دادن من! آخرش دیدم بهتره قیافه حق به جانب بگیرم،گفتم: بیا پایین اصن...نخواستیم پارک کنی!

پی نوشت هفت: "شعرهای من تو یی ندارد...پرازشماست".اینم از یه قسمت شعر آخرم.

 

 

دندان قروچه

 

 

 

دیر گاهی است که در خانه ی همسایه ی من خوانده خروس

واین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ

                                                          (سایه،نقل از نگاهی به اخوان)

 

پی نوشت یک: از تهی سرشار ،جویبار لحظه ها جاری است.

پی نوشت دو: دارم نت ها رو می نویسم ،می گه: اااا ! چپ دستی؟!!! چرا سیم هارو جابه جا نکردی؟حس دفرم بودن بهم دست می ده اما نمی گم چون دوست نداشتم.

پی نوشت سه: اینم از کار و زندگی ما...همین...نه،همون...هیچی اصلا!

پی نوشت چهار: نگرانتم دوستم!مریم باش.

 

حوصله

 

 

آدمیست دیگر
یک روز حوصله هیچ چیز را ندارد
دوست دارد بردارد خودش را بریزد دور...

                                                  حسین پناهی

 

پی نوشت یک: اسم فامیل زیر نور شمع چه حالی می ده! اونم وقتی که یه دفعه بگی استپ!!!ملت بپرن هوا!

پی نوشت دو: بهش می گم اگه بگن می تونی یه روزـ فقط یه روزـ یه چیزی باشی به جز آدم، چی دوس داری باشی؟می خنده، با تعجب نگام می کنه ...می گه تو چی؟! می گم :مگس!

پی نوشت سه: اصلا دیالوگ های مارلون براندو توی "پدرخوانده" و دیالوگ های جک نیکلسون تو" دیوانه ای ازقفس پرید" یه چیز دیگه س!

 

 

 

دلتنگی ولرم بهاری

 

 

 

    دربهاران کی شود سرسبز سنگ      خاک شوتاگل برویی رنگ رنگ

    سال ها تو سنگ بودی دلخراش         آزمون را یک زمانی خاک باش

                                                                                                                                                                                                                                                                                                         مولانا

 

پی نوشت یک: امیدوارم این که میگن: "سالی که نکوست از بهارش پیداست" واسه من یکی صدق نکنه.

پی نوشت دو:  دردم از یار است و درمان نیزهم  دل فدای او شد و جان نیز هم